స్వర్ణ రేఖలు 21---040

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (21) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

రమేశ్వరి వెళ్ళగానే నాలో తెలియని కోపం, అసహ్యం క్రమంగా తగ్గిపోయాయి. దాని స్థానంలో ఒక ఆత్మీయత పెరిగింది. బయటకు వచ్చి చూసాను. ఎక్కడా పిల్లలు కనిపించలేదు, ఆమె కూడా కనిపించలేదు. అప్పుడు నాకు ఒక్కసారిగా అనిపించింది — ఇదంతా నా మాటల మూలమే.

అప్పుడు నా మనసులో ఒక ఆలోచన మెదిలింది.

మాటతోనే

మన బ్రతుకులు.

మాట మంచిదైతే

మంది మన వెంట నడుస్తారు.

ఆ మాటే

అందరిలో గౌరవం,

అత్యంత విలువలు

అమర్చేది, నిలబెట్టేది.

మాట ఒక విత్తనం.

మంచి విత్తనం విత్తితే

మనుగడ కోసం నిలిచే

మహా వృక్షం పెరుగుతుంది.

మాటే మంత్రము.

మాటే పోస్తుంది ప్రాణం.

మాటే తెస్తుంది ఆనందం.

మాటే మహా ఆయుధం.

మాట కోసం

మన వెంట నడుస్తారు.

మన కోసం త్యాగాలు చేస్తూ

మనల్ని ఆరాధిస్తారు.

అదే మాట

అదుపు తప్పితే

అభాసుపాలు అవుతుంది,

పోతుంది పరువు ప్రతిష్ఠ.

మాట నీటి మాటైతే

మనిషి బ్రతికినా

వారు అసువులు బాసిన వారే.

అదే మాట గొప్పదనం.

అందుకే మాట మంచిదైతే

అందరూ మనవారే.

కానీ ఆ సత్యాన్ని

నేను ఆ సమయంలో గుర్తించలేక

ఆవేశంతో ప్రవర్తించాను.

ఇప్పుడు పశ్చాత్తాపం మాత్రమే మిగిలింది.

దాని ఫలం అంతా

ఒక ప్రశ్నార్థకం అయింది.

నా అభిప్రాయం

ఈ భాగంలో మూడు గొప్ప బలాలు ఉన్నాయి:

ఆత్మపరిశీలన

మాట తత్వం

పశ్చాత్తాపం

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (22) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

కథలో రామ్మూర్తికి అంతరాత్మ ప్రభోదం

అప్పుడే నా లోపల ఏదో నిశ్శబ్ద స్వరం వినిపించింది.

అది నా అంతరాత్మ.

“రామ్మూర్తి… విను.

ఎవరికో నచ్చేందుకో

మారిపోవడం కంటే

నువ్వు నువ్వుగా ఉండటం గొప్పది.

ఇది నీ జీవితం.

కాలం ఒక్కసారి మాత్రమే వస్తుంది.

జీవించే హక్కు నీది,

ప్రశ్నించే హక్కు కూడా నీదే.

కొంతమందికి

నీవు ఆదర్శం.

మరికొందరికి

నీవు మూర్ఖుడివి అనిపించవచ్చు.

కానీ నిజం ఒక్కటే —

నువ్వు నువ్వుగా ఉండటం.

అందరికీ నచ్చేలా జీవించాలనుకుంటే

నీ మనసును కోల్పోతావు.

మనసు చెప్పినట్టు

ధర్మంగా జీవిస్తేనే

అదే నిజమైన జీవితం.”

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే

నా హృదయం కొంచెం ప్రశాంతమైంది.

అప్పుడు నాకు తెలిసింది —

మనిషిని మార్చేది ప్రపంచం కాదు,

తన అంతరాత్మే.

తే.గీ.

అంతరాత్మ వాక్యమే ఆత్మ దీపమయ్యె

సత్యమార్గ చూపు సానుభూతి గానె

మనసు నడిచిన దారే మానవ ధర్మమయ్యె

జీవితంబున స్వర్ణరేఖ వెలసునయ్యా

భావం:

మనిషికి నిజమైన మార్గదర్శి అతని అంతరాత్మ.

అది సత్యాన్ని చూపే దీపంలాంటిది.

మనసు ధర్మంగా నడిచిన దారే మానవత్వానికి మార్గం.

అప్పుడు జీవితంలో ఒక స్వర్ణరేఖ వెలుగుతుంది.

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (23) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

చివరకు బ్రతుకుట వ్యర్థమని భావించి

నిద్రమాత్రలు తెచ్చుకొని మింగబోయాను…

ఆ క్షణంలో

మనస్సు ఒక్కసారిగా నిశ్చలమైంది.

శరీరం నిశ్శబ్దంగా ఉన్నా

లోపల ఆలోచనలు అలలుగా ఎగసిపడ్డాయి.

“రామమూర్తి…

ఇంత త్వరగా ఓడిపోతావా?”

అని నా అంతరాత్మ మెల్లగా పలికింది.

ఇంద్రుడు అతిగా వెళ్లి శాపం పొందాడు.

రావణుడు కోరికలతో పతనం పొందాడు.

విశ్వామిత్రుడు అహంకారంతో తపస్సు కోల్పోయాడు.

హరిశ్చంద్రుడు సత్యం కోసం కష్టాలను భరించాడు.

కర్ణుడు దానం చేసి తన బలాన్ని కోల్పోయాడు.

దుర్యోధనుడు పంతంతో రాజ్యాన్ని కోల్పోయాడు.

“వారందరి కథలు నీకు తెలుసు…

అయితే నీ కథను

ఎందుకు ఇక్కడే ముగించాలనుకుంటున్నావు?”

అని అంతరాత్మ ప్రశ్నించింది.

నా చేతిలోని మాత్రలను చూసాను.

అవి చావు కాదు…

నా బలహీనతకి గుర్తుల్లా అనిపించాయి.

ఆలోచించాను—

ఇన్ని సంవత్సరాలు ధర్మం గురించి ఆలోచించిన నేను

ఒక క్షణిక బాధకు

జీవితాన్ని వదులుకుంటానా?

బాధలు వచ్చాయి…

అవమానాలు ఎదురయ్యాయి…

అర్థం చేసుకోని మనుషులు ఎదురయ్యారు…

కాని

ఇవి అంతం కాదు.

అప్పుడే తెలిసింది—

మనిషి పడిపోవడం తప్పు కాదు,

పడిపోయిన చోటే ఉండిపోవడమే

అసలు పరాజయం.

మాత్రలను నెమ్మదిగా పక్కన పెట్టాను.

లోతుగా ఒక శ్వాస తీసుకున్నాను.

ఆ నిశ్శబ్దంలో

మనస్సు మెల్లగా ప్రశాంతమైంది.

అప్పుడు అర్థమైంది—

జీవితం ఒక యుద్ధం కాదు,

ఒక సాధన.

కాలం పరీక్షిస్తుంది…

మనసు నిలబడాలి.

ఆ రాత్రి

నా అంతర్మధనం నన్ను ఓడిపోనివ్వలేదు.

ఆ క్షణం నుంచే

నా జీవితంలో మరో

స్వర్ణరేఖ వెలిసింది. 🌿

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (24) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

ఇష్టం నుండి యోగం వరకు — అంతర్ముఖ ప్రయాణం

భార్య వెళ్లిపోయిన రోజున

ఇల్లు ఖాళీ కాలేదు —

మనసే ఖాళీ అయింది.

ఆ ఖాళీలోనే

అంతరాత్మ స్వరం మొదలైంది.

మనిషి జీవితమంతా

ఇష్ట–అయిష్టాల చుట్టూనే తిరుగుతుంది.

నచ్చినదాన్ని పట్టుకుంటాడు,

నచ్చనిదాన్ని తోసిపుచ్చుతాడు.

అక్కడే బంధనం మొదలవుతుంది.

ఇష్టంగా ఉండడమే రాగం.

“ఇది లేకపోతే నేను ఉండలేను”

అనే పట్టుదలే రాగం.

ఇష్టంగా లేకపోవడమే ద్వేషం.

“ఇది జరగకూడదు”

అనే ప్రతికూల పట్టుదలే ద్వేషం.

రాగం ఆనందం పేరుతో కడుతుంది,

ద్వేషం బాధ పేరుతో కడుతుంది.

రెండూ బంధనాలే.

మాట్లాడకుండా ఉండడమే మౌనం కాదు;

అవసరం లేని మాట ఆగిపోవడమే నిజమైన మౌనం.

ఆలోచనలను బలవంతంగా ఆపడం ధ్యానం కాదు;

ఆలోచనల ప్రవాహం స్వయంగా నిశ్చలమవడమే ధ్యానం.

పని చేయకుండా ఉండటం యోగం కాదు;

“నేనే చేస్తున్నాను” అనే భావం లేకుండా

పని చేయడమే యోగం.

అప్పుడు తెలుసుకున్న సత్యం ఒక్కటే—

మాట శూన్యం కావాలి.

ఆలోచన శూన్యం కావాలి.

కర్మఫలం శూన్యం కావాలి.

మాట శూన్యం అయితే

అహంకారం ఆగుతుంది.

ఆలోచన శూన్యం అయితే

భయం కరుగుతుంది.

కర్మఫలం శూన్యం అయితే

బంధనం ఉండదు.

మనిషి బయట ప్రపంచాన్ని మార్చాలని

ఎంతగా ప్రయత్నిస్తాడో,

లోపలి ప్రపంచాన్ని మార్చుకోవడంలో

అంత నిర్లక్ష్యం చేస్తాడు.

కానీ నిజమైన మార్పు

లోపలే మొదలవుతుంది.

రాగం కరిగితే మనసు తేలికవుతుంది.

ద్వేషం కరిగితే హృదయం మృదువవుతుంది.

మాట నిశ్శబ్దమైతే మౌనం పుడుతుంది.

ఆలోచన నిశ్చలమైతే ధ్యానం పుడుతుంది.

కర్తుత్వం కరిగితే యోగం పుడుతుంది.

చివరికి తెలుసుకున్న సత్యం—

మనకు బంధనాలు వేసేది ప్రపంచం కాదు,

మన ఇష్టాలే.

మనకు విముక్తి ఇచ్చేది

ఎక్కడో ఉన్న దేవుడు కాదు,

మనలోనే మేల్కొనే అవగాహనే.

ఒక క్షణం

మాట ఆగి,

ఆలోచన ఆగి,

“నేను చేస్తున్నాను” అనే భావం కరిగినప్పుడు—

అక్కడే

మనిషి తన నిజ స్వరూపాన్ని

మొదటిసారి చూస్తాడు.

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (25) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

శేషు ఆతృతగా అడిగాడు —

“అరెస్టు చేయటానికి వచ్చారంటే తరువాత ఏమైనదిరా?”

రామమూర్తి కాసేపు నిశ్శబ్దంగా కిటికీ బయటకు చూసాడు. రైలు చక్రాల శబ్దం మధ్య నెమ్మదిగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

“ఆ రోజు ఉదయం ఇద్దరు పోలీసు అధికారులు ఇంటికొచ్చారు.

‘మీ మీద ఫిర్యాదు వచ్చింది… మీ భార్యను హింసించి ఎక్కడో దాచిపెట్టారని,’ అన్నారు.

నేను ఒక్కసారిగా స్థంభించిపోయాను.

నిజం చెప్పినా వాళ్లకు నమ్మకం రాలేదు.

వీరభద్రరావుగారి రిపోర్టులో ఇలా వ్రాసి ఉంది —

‘నా కూతురు రమేశ్వరి గృహహింసకు గురై ప్రాణభయంతో కనిపించకుండా పోయింది.

ఆమె భర్త రామమూర్తి ఆమెను ఎక్కడో దాచిపెట్టి సమాచారం ఇవ్వడంలేదు.’

అది చదివినప్పుడు నా గుండె లోపల ఏదో విరిగిపోయింది రా…

నేను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్న అమ్మాయి…

ఆమె తండ్రి ముందు నేనే నేరస్తుడిగా నిలబడాల్సి వచ్చింది.”

శేషు అడిగాడు —

“అయితే రమేశ్వరి ఎక్కడుంది? నిజంగా నీకు తెలియదా?”

రామమూర్తి దీర్ఘ నిశ్వాసం విడిచాడు.

“నాకూ అదే తెలియదు రా.

ఆ రోజు చిన్న గొడవ జరిగింది.

ఆమె కోపంగా ‘కొద్దిసేపు బయటికి వెళ్తా’ అని వెళ్లింది.

అది చివరిసారి నేను ఆమెను చూసిన సమయం.

మూడురోజులు వెతికాను.

స్నేహితుల దగ్గర, బంధువుల దగ్గర, ఆలయాల దగ్గర…

ఎక్కడా దొరకలేదు.

అంతలోనే ఆమె తండ్రి కేసు పెట్టాడు.

మహిళా దినోత్సవం రోజే అరెస్టు చేయటానికి పోలీసులు వచ్చారు.

నా పరిస్థితి నిజంగా ‘కత్తెరలో పోకచెక్క’ లాగా అయింది.”

శేషు నెమ్మదిగా అన్నాడు —

“అంటే… నీ జీవితమే ఒక పరీక్షగా మారిందన్నమాట.”

రామమూర్తి తల ఊపాడు.

“అవును రా…

అప్పుడు నాకు ఒక్కటే అనిపించింది —

స్త్రీ శక్తి గురించి ప్రపంచం మాట్లాడుతుంది…

కానీ ఆ శక్తి వెనుక ఉన్న ప్రేమ, బాధ, అపార్థం ఎవరు అర్థం చేసుకుంటారు?

శివుడికి శక్తి అవసరం ఉన్నట్లే

పురుషుడికి స్త్రీ అవసరం.

కాని ఒక అపార్థం వచ్చిందంటే

అది ఇద్దరి జీవితాలనూ శ్మశానంలా నిశ్శబ్దం చేస్తుంది.”

రైలు స్టేషన్‌కు చేరువ అవుతుండగా శేషు మళ్లీ అడిగాడు —

“అయితే తరువాత ఏమైంది?

పోలీసులు నిన్ను తీసుకెళ్లారా… లేక ఇంకేదైనా జరిగింది?”

రామమూర్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“అక్కడే కథ మలుపు తిరిగింది రా…

ఆ సమయానికే ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది…”

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (26) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

శేషు ఆసక్తిగా దగ్గరకి వాలి అడిగాడు —

“అయితే పోలీసులు వచ్చాక ఏమైంది రా?”

రామమూర్తి నెమ్మదిగా కథ కొనసాగించాడు.

“పోలీసులు ముందుగా ఫిర్యాదు కాపీ చూపించారు.

వీరభద్రరావుగారి ఫిర్యాదులో ఇలా ఉంది —

‘నా కూతురు రమేశ్వరి గృహహింసకు గురై ప్రాణభయంతో కనిపించకుండా పోయింది.

ఆమె భర్త రామమూర్తి ఆమెను హింసించి ఎక్కడో దాచిపెట్టాడు.’

అంతే… వెంటనే కేసు నమోదు చేశారు.

కేసు నంబర్ : 47/20XX

స్టేషన్ : మహిళా పోలీస్ స్టేషన్

వాళ్లు పెట్టిన సెక్షన్లు కూడా గట్టివే రా —

498A — భార్యపై క్రూరత్వం

323 — శారీరక హింస

506 — బెదిరింపు

నేను ఎంత చెప్పినా —

‘నాకు తెలియదు… నేను కూడా వెతుకుతున్నాను…’

అన్న మాట వాళ్లకు నమ్మకం రాలేదు.

పోలీస్ స్టేషన్‌లో గంటల తరబడి ప్రశ్నలు అడిగారు.

“ఎప్పుడు గొడవ జరిగింది?”

“ఎక్కడికి వెళ్లింది?”

“ఎవరితో మాట్లాడింది?”

“ఎక్కడ దాచావు?”

ప్రతి ప్రశ్న కత్తిలా గుండెలో దిగింది.

ఒక అధికారి కోపంగా అన్నాడు —

“నిజం చెప్పు… లేకపోతే జైలుకి పంపిస్తాం.”

ఆ మాట విన్నప్పుడు నా పరిస్థితి నిజంగా భయంకరంగా అయింది రా.

నిజం చెప్పినా నమ్మకపోతే మనిషి ఎంత బలహీనంగా మారిపోతాడో అప్పుడే తెలిసింది.

రెండు రోజులు స్టేషన్ చుట్టూ తిరిగించాక

నోటీసు ఇచ్చి కోర్టుకు హాజరు కావాలని చెప్పారు.

వీరభద్రరావుగారు మాత్రం

“నా కూతుర్ని చూపించేవరకు వదలను” అని గట్టిగా నిలబడ్డాడు.

కోర్టు రోజు వచ్చింది.

మేజిస్ట్రేట్ ముందుకు తీసుకెళ్లారు.

నా పేరు పిలిచారు —

“రామమూర్తి…”

ఆ క్షణం గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

జడ్జి ఫైలు చూసి అడిగాడు —

“మీపై భార్యను హింసించారని ఆరోపణ ఉంది.

మీరు ఏమంటారు?”

నేను ఒక్కటే చెప్పాను —

“సార్… ఆమె నా భార్య మాత్రమే కాదు… నా జీవితం.

ఆమె ఎక్కడుందో నాకు కూడా తెలియదు.

నేను కూడా వెతుకుతున్నాను.”

కోర్టు మందిరంలో ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

జడ్జి కొద్దిసేపు ఆలోచించి అన్నాడు —

“ఇది కుటుంబ సంబంధమైన విషయం.

పోలీసులు పూర్తిగా దర్యాప్తు చేయాలి.

ఆరోపణలు నిరూపితం కాకుండా కఠిన చర్యలు తీసుకోవద్దు.”

అలా బెయిల్ మీద విడుదల అయ్యాను.

శేషు ఆసక్తిగా అడిగాడు —

“అంటే… రమేశ్వరి ఇంకా దొరకలేదా అప్పటివరకు?”

రామమూర్తి కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన వెలుగు మెరిసింది.

“లేదు రా…

కానీ అదే రోజు సాయంత్రం…

ఒక వార్త వచ్చింది…

అది నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.”

మీరు అనుకుంటే నేను తరువాతి భాగం కూడా వ్రాయగలను —

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (26) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

శేషు ఆసక్తిగా దగ్గరకి వాలి అడిగాడు —

“అయితే పోలీసులు వచ్చాక ఏమైంది రా?”

రామమూర్తి నెమ్మదిగా కథ కొనసాగించాడు.

“పోలీసులు ముందుగా ఫిర్యాదు కాపీ చూపించారు.

వీరభద్రరావుగారి ఫిర్యాదులో ఇలా ఉంది —

‘నా కూతురు రమేశ్వరి గృహహింసకు గురై ప్రాణభయంతో కనిపించకుండా పోయింది.

ఆమె భర్త రామమూర్తి ఆమెను హింసించి ఎక్కడో దాచిపెట్టాడు.’

అంతే… వెంటనే కేసు నమోదు చేశారు.

కేసు నంబర్ : 47/20XX

స్టేషన్ : మహిళా పోలీస్ స్టేషన్

వాళ్లు పెట్టిన సెక్షన్లు కూడా గట్టివే రా —

498A — భార్యపై క్రూరత్వం

323 — శారీరక హింస

506 — బెదిరింపు

నేను ఎంత చెప్పినా —

‘నాకు తెలియదు… నేను కూడా వెతుకుతున్నాను…’

అన్న మాట వాళ్లకు నమ్మకం రాలేదు.

పోలీస్ స్టేషన్‌లో గంటల తరబడి ప్రశ్నలు అడిగారు.

“ఎప్పుడు గొడవ జరిగింది?”

“ఎక్కడికి వెళ్లింది?”

“ఎవరితో మాట్లాడింది?”

“ఎక్కడ దాచావు?”

ప్రతి ప్రశ్న కత్తిలా గుండెలో దిగింది.

ఒక అధికారి కోపంగా అన్నాడు —

“నిజం చెప్పు… లేకపోతే జైలుకి పంపిస్తాం.”

ఆ మాట విన్నప్పుడు నా పరిస్థితి నిజంగా భయంకరంగా అయింది రా.

నిజం చెప్పినా నమ్మకపోతే మనిషి ఎంత బలహీనంగా మారిపోతాడో అప్పుడే తెలిసింది.

రెండు రోజులు స్టేషన్ చుట్టూ తిరిగించాక

నోటీసు ఇచ్చి కోర్టుకు హాజరు కావాలని చెప్పారు.

వీరభద్రరావుగారు మాత్రం

“నా కూతుర్ని చూపించేవరకు వదలను” అని గట్టిగా నిలబడ్డాడు.

కోర్టు రోజు వచ్చింది.

మేజిస్ట్రేట్ ముందుకు తీసుకెళ్లారు.

నా పేరు పిలిచారు —

“రామమూర్తి…”

ఆ క్షణం గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

జడ్జి ఫైలు చూసి అడిగాడు —

“మీపై భార్యను హింసించారని ఆరోపణ ఉంది.

మీరు ఏమంటారు?”

నేను ఒక్కటే చెప్పాను —

“సార్… ఆమె నా భార్య మాత్రమే కాదు… నా జీవితం.

ఆమె ఎక్కడుందో నాకు కూడా తెలియదు.

నేను కూడా వెతుకుతున్నాను.”

కోర్టు మందిరంలో ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

జడ్జి కొద్దిసేపు ఆలోచించి అన్నాడు —

“ఇది కుటుంబ సంబంధమైన విషయం.

పోలీసులు పూర్తిగా దర్యాప్తు చేయాలి.

ఆరోపణలు నిరూపితం కాకుండా కఠిన చర్యలు తీసుకోవద్దు.”

అలా బెయిల్ మీద విడుదల అయ్యాను.

శేషు ఆసక్తిగా అడిగాడు —

“అంటే… రమేశ్వరి ఇంకా దొరకలేదా అప్పటివరకు?”

రామమూర్తి కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన వెలుగు మెరిసింది.

“లేదు రా…

కానీ అదే రోజు సాయంత్రం…

ఒక వార్త వచ్చింది…

అది నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.”

మీరు అనుకుంటే నేను తరువాతి భాగం కూడా వ్రాయగలను —

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (27) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

రామమూర్తి కళ్లలో దాచలేని వేదన కనిపించింది.

“కోర్టు నుండి వచ్చిన తర్వాత…

నాకు ఎక్కడా వెలుగు కనిపించలేదు రా.

ఒకవైపు కేసు…

మరోవైపు రమేశ్వరి కనిపించకపోవడం…

మామగారి ఆరోపణలు…

పోలీసుల అనుమానం…

ఈ లోకం అంతా నన్నే నిందిస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఆ రాత్రి… ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాను.

ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేని బాధ గుండెల్లో నిండిపోయింది.

‘ఈ అపవాదు తో ఎలా బ్రతుకాలి?’

అనిపించింది.

అంతే… ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.”

రామమూర్తి గొంతు కదిలింది.

“ఇంట్లో ఫ్యాన్‌కు తాడు కట్టాను.

స్టూల్ తీసుకొచ్చి పెట్టాను.

తలుపు లోపల నుండి వేసుకున్నాను.

చివరి సారి ఇంట్లో చుట్టూ చూసాను…

రమేశ్వరి ఫోటో కనిపించింది.

ఒక్క క్షణం మనసు ఆగింది…

కానీ బాధ గెలిచింది.

స్టూల్‌ను తన్నేశాను…”

కొద్దిసేపటికి తలుపు దగ్గర గట్టిగా కొట్టిన శబ్దం వచ్చింది.

“రామమూర్తి గారు… తలుపు తెరవండి!”

అది లాయరు గారి స్వరం.

వెంటనే పోలీసులూ ఉన్నారు.

లోపల నుండి ఎలాంటి సమాధానం రాలేదు.

అనుమానం వచ్చి తలుపు బలంగా కొట్టారు.

తరువాత పగలగొట్టారు.

లోపల కనిపించిన దృశ్యం అందరినీ కుదిపేసింది.

రామమూర్తి ఫ్యాన్‌కు వేలాడుతున్నాడు.

వెంటనే ఒకరు 104 కి ఫోన్ చేశారు.

క్షణాల్లో అంబులెన్స్ వచ్చింది.

తాడును కోసి క్రిందకు దించారు.

శ్వాస ఉందో లేదో పరీక్షించారు.

అత్యవసరంగా హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లారు.

డాక్టర్లు పరిశీలించి

నిశ్శబ్దంగా ఒక మాట చెప్పారు —

“బ్రాట్ డెడ్…”

ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్నవాళ్లందరూ స్థబ్దులయ్యారు.

శేషు ఆగలేక అడిగాడు —

“అంటే… కథ అక్కడే ముగిసిందా?”

అప్పుడు రైలు కిటికీ బయట చూసిన రామమూర్తి నెమ్మదిగా అన్నాడు —

“అక్కడే ముగిసిందనుకుంటే…

ఈ కథను నీకు ఎవరు చెప్తారు రా…?”

మీరు అనుకుంటే నేను తరువాతి భాగాన్ని కూడా రాయగలను.

అక్కడి నుంచి కథ మరొక పెద్ద మలుపు తీసుకునేలా చేయవచ్చు —

రామమూర్తి నిజంగా బ్రతికారా?

రమేశ్వరి ఎక్కడ ఉంది?

కేసు నిజం బయటపడిందా?

ఇది మీ “స్వర్ణ రేఖలు” కథలో చాలా బలమైన క్లైమాక్స్‌గా మారే అవకాశం ఉంది.

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (28) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

వీరభద్రరావు ఇంటికి వెళ్లి భార్యకు చెప్పాడు —

“రామమూర్తి… చనిపోయాడు.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే ఆమె ఒక్కసారిగా కోపంతో లేచింది.

“అతను చావాలా?

మీరు చంపారు!

కేసు పెట్టి, అవమానపెట్టి, నిందలు వేసి

మనిషిని బ్రతకనివ్వలేదు.”

వీరభద్రరావు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.

ఆమె ఆగలేదు —

“పిల్ల ఎక్కడుందో వెతకకుండా

అల్లుడి మీద కేసులు పెట్టడం…

ఇది న్యాయమా?

ఆస్తి కోసం, గౌరవం కోసం

ఇన్ని మోసాలు చేస్తారా?

ఈ మొగాళ్లంతా ఇంతే!

స్త్రీ బలహీనతను మాత్రమే చూస్తారు…

ఆమె బలాన్ని ఎవరూ గుర్తించరు.”

అని చెప్పి వెంటనే లోపలికి వెళ్లింది.

బ్యాగ్ తీసుకుంది.

కొంత డబ్బు పెట్టుకుంది.

సెల్‌ఫోన్ తీసుకుంది.

“నేను హాస్పిటల్‌కి వెళ్తున్నా.

నిన్ను కూడా వదిలిపెట్టను.

నీ తప్పు నీకే అర్థమయ్యే వరకు నేను ఆగను.”

అని గట్టిగా చెప్పి బయటకు నడిచింది.

వీరభద్రరావు అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.

మనసులో ఏదో కలవరమొచ్చింది.

అప్పుడే టేబుల్ మీద ఉన్న పేపర్ కళ్లకు పడింది.

ఆ పత్రంలో ఒక వార్త ఉంది.

“మీరా యాక్సిడెంట్ — ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్న మహిళను కాపాడిన యువతి రమేశ్వరి.”

అతను ఆ వార్త చదవసాగాడు.

అందులో ఇలా ఉంది —

రమేశ్వరి ఒక ప్రమాదంలో గాయపడిన మీరా అనే మహిళను

హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లి సేవలు చేసింది.

ఆమెకు ఎవరూ లేకపోవడంతో

రోజులు పాటు చూసుకుంది.

మీరా కోలుకున్న తర్వాత

ఆమె సేవలకు కృతజ్ఞతగా

తన ఆస్తిని రమేశ్వరికి ఇవ్వాలని నిర్ణయించింది.

ఆ మాటలు చదివిన వెంటనే

వీరభద్రరావు చేతిలో పేపర్ కంపించింది.

అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“అంత మంచిపని చేస్తున్న నా కూతుర్ని

నేనే అనుమానించాను…

అల్లుడిని నిందించాను…”

అని అనుకుంటూ కుర్చీలో కూలిపోయాడు.

అప్పుడే అతని మనసులో ఒక మాట మోగింది —

“అపార్థం…

అది మనిషి కన్ను మూయిస్తుంది.

సత్యం తెలిసినప్పుడు మాత్రం

మనిషిని నేలకూల్చేస్తుంది.”

వీరభద్రరావు తల పట్టుకొని కూర్చున్నాడు.

అతనికి అప్పుడు అర్థమైంది —

తన భార్య మాటలు వినిపించకపోయి ఉంటే

ఇంత పెద్ద అనర్థం జరిగేది కాదని.

మీరు అనుకుంటే తరువాతి భాగంలో

హాస్పిటల్‌లో జరిగే భావోద్వేగ సన్నివేశం (వీరభద్రరావు – రమేశ్వరి – రామమూర్తి)

నేను చాలా బలంగా రాసి ఇవ్వగలను.

అది మీ “స్వర్ణ రేఖలు” కథలో అత్యంత శక్తివంతమైన క్లైమాక్స్ అవుతుంది.

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (29) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

వీరభద్రరావు చేతిలో పేపర్ కంపించింది.

అక్షరాలు కళ్లముందు తేలుతూ కనిపించాయి.

“రమేశ్వరి… ప్రమాదంలో గాయపడిన మీరాను కాపాడి, రోజులు పాటు సేవచేసింది…”

అతని గుండె ఒక్కసారిగా భారంగా మారింది.

“అంత మంచిపని చేస్తున్న నా కూతుర్ని…

నేనే అనుమానించాను…

అల్లుడిపై కేసు పెట్టాను…”

అని తల పట్టుకొని కుర్చీలో కూలిపోయాడు.

అప్పటికే అతని భార్య హాస్పిటల్‌కి వెళ్లిపోయింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను కూడా తేరుకొని బయలుదేరాడు.

హాస్పిటల్‌ ముందు ఆందోళన వాతావరణం.

అంబులెన్స్‌ దగ్గర కొందరు నిలబడి మాట్లాడుతున్నారు.

వీరభద్రరావు గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

లోపలికి పరుగెత్తి వెళ్లాడు.

అక్కడ బెడ్ మీద రామమూర్తి పడుకున్నాడు.

డాక్టర్లు పరీక్షిస్తున్నారు.

పక్కనే…

కన్నీళ్లు కారుస్తూ నిలబడి ఉంది అతని భార్య ఈశ్వరి.

వీరభద్రరావు కాళ్లు ఒక్కసారిగా బలహీనపడ్డాయి.

“ఈశ్వరీ…” అని పిలిచాడు.

ఆమె తిరిగి చూసింది.

కొన్ని క్షణాలు ఎవ్వరూ మాట్లాడలేదు.

ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చెరిపుతూ ఈశ్వరి మెల్లగా చెప్పింది —

“ఇది ఎందుకు జరిగింది?”

ఆ ప్రశ్నలో బాధ ఉంది…

ఆప్యాయత ఉంది…

వేదన ఉంది.

వీరభద్రరావు తల వంచాడు.

“నేను తప్పు చేశాను…

అపార్థంతో అల్లుడిపై కేసు పెట్టాను.

మన కూతుర్నీ అనుమానించాను…”

అని కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.

ఈశ్వరి మెల్లగా చెప్పింది —

“మీరు మారారు…

అల్లుడు బ్రతికాడు…

మన అమ్మాయి కూడా వస్తోంది.

ఇప్పుడే నాకు ఫోన్ వచ్చింది.

మనిషి తప్పు చేయొచ్చు.

కాని నిజం తెలిసినప్పుడు ఒప్పుకోవడం గొప్పది.”

అప్పుడే డాక్టర్ బయటికి వచ్చాడు.

“ప్రమాదం తప్పింది.

ప్రాణం నిలిచింది.

కొంతసేపటికి స్పృహ వస్తుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే అందరి ముఖాల్లో వెలుగు మెరిసింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత రామమూర్తి కళ్లుతెరిచాడు.

వీరభద్రరావు దగ్గరకు వచ్చి వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు —

“రామమూర్తి…

నన్ను క్షమించు బిడ్డా.

అపార్థంతో నిన్ను బాధపెట్టాను.”

రామమూర్తి బలహీనంగా నవ్వాడు.

“మామయ్య…

అది కాలం పరీక్ష.

మనమంతా కలిసి దాటేశాం.”

అక్కడ ఉన్నవాళ్లందరి కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.

వీరభద్రరావు వెంటనే అన్నాడు —

“నేను పెట్టిన కేసు వెంటనే తీసేస్తాను.

మన అమ్మాయిని వెతికి నేనే నీ దగ్గరకు తీసుకొస్తాను.

నా తప్పు నాకు తెలిసింది.

ఇక మన జీవితాల్లో మంచి రోజులు వస్తాయి.”

రామమూర్తి కళ్లలో నీరు మెరిసింది.

“పూరకత్వమే జీవితం మామయ్య…

శివుడికి శక్తి అవసరం ఉన్నట్లే

మనిషికి మనిషి అవసరం.”

వీరభద్రరావు ఆకాశం వైపు చూసి నిట్టూర్చాడు.

“ఇది నిజంగా…

మన జీవితంలో గీసిన ఒక స్వర్ణరేఖ.”

అంటే నీవు చచ్చి బతికావురా రామ నీకధ వింటుంటే నా కే కళ్ళంబడి చెమ్మ ఇంతకీ రమేశ్వరి ఇప్పుడు కలిసింది.....

ప్రాంజలి ప్రభ.. స్వర్ణ రేఖలు (30) —

మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ 

రమేశ్వరి విమానాశ్రయం నుండి నిశ్శబ్దంగా బయలుదేరింది.

మనసులో ఒకే ఆలోచన — బ్రతుకు తెరువు, ఆత్మగౌరవం.

ఆమె ముందుగా వెళ్లింది మీరా నాట్యం చేయాల్సిన గుడి దగ్గరకు.

ఆ గుడి ప్రాంగణంలో నాట్యం జరిగిందన్న జాడ కనిపించింది.

కానీ మీరా మాత్రం అక్కడ లేదు.

రమేశ్వరి ఆశ్చర్యంగా పూజారిని అడిగింది.

పూజారి చెప్పాడు —

“అమ్మా… ఇక్కడ కొంతకాలం క్రితం ఒక అమ్మాయి నాట్యం చేసింది.

ఎవరైనా ఆమె గురించి అడిగితే ఈ చిరునామాకు రమ్మని

ఒక ఉత్తరం ఇచ్చి వెళ్లింది.”

అని ఒక మడిచిన కాగితం ఆమెకు ఇచ్చాడు.

రమేశ్వరి దేవాలయం ముందు నిలబడి

దైవానికి నమస్కారం చేసింది.

“దేవుడా… నా మార్గం చూపు” అని మనసులో అనుకుంది.

తర్వాత ఆ చిరునామా ప్రకారం వెళ్లింది.

అది ఒక చిన్న ఇల్లు.

అక్కడ ఒక నాట్యాచార్యుడు నివసిస్తున్నాడు.

రమేశ్వరి అతన్ని కలిసింది.

తన పరిస్థితి చెప్పింది.

ఆచార్యుడు ఆమెను ఆదరంగా ఆహ్వానించాడు.

“నాట్యం నేర్చుకోమ్మా…

కళ మనిషి బాధలను కరిగిస్తుంది” అన్నాడు.

అలా రమేశ్వరి అక్కడే ఉండి

నాట్యం నేర్చుకుంటూ

ఆ ఇంటి పనుల్లో సహాయం చేస్తూ జీవితం గడిపింది.

కాలం నిశ్శబ్దంగా గడిచింది.

ఒక రోజు ఉదయం పేపర్ చదువుతుండగా

ఒక వార్త ఆమె కళ్లకు పడింది.

“రామమూర్తిపై కోర్టు కేసు — అరెస్ట్ — బెయిల్.”

ఆ వార్త చదివిన క్షణం

ఆమె గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది.

“ఇది నా వల్లే జరిగిందా?”

అని మనసులో బాధ మంటలా రేగింది.

అప్పుడే ఆమె నిర్ణయం తీసుకుంది.

“ఇంకా ఆలస్యం చేయకూడదు…

నేనే వెళ్లి నిజం చెప్పాలి.”

అని వెంటనే బయలుదేరింది.

కొంతసేపటికి హాస్పిటల్ గదిలో

రామమూర్తి కళ్లముందు

ఒక పరిచిత ముఖం కనిపించింది.

అది రమేశ్వరి.

రెండుగురూ కొంతసేపు మాటలేకుండా ఒకరినొకరు చూశారు.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఎన్నో బాధలు…

ఎన్నో అపార్థాలు…

ఎన్నో జ్ఞాపకాలు దాగి ఉన్నాయి.

రమేశ్వరి మెల్లగా అడిగింది —

“మనమెందుకు ఇలా దూరమయ్యాం?”

రామమూర్తి నిశ్శబ్దంగా చూసాడు.

అక్కడ ఉన్నవాళ్లందరూ

ఆ నిశ్శబ్దాన్ని గౌరవించారు.

కొన్ని క్షణాలు…

గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.

ఆ నిశ్శబ్దంలోనే

వారి హృదయాలు మాట్లాడుకున్నాయి.

ఆ రోజు నుండి

వారి జీవితాల్లో

కొత్త మార్గం మొదలైంది.

స్వర్ణ రేఖలు

హాస్పటల్ ల్లో డాక్టర్ వచ్చి మందులు యిచ్చి నీవు కోలుకున్నావు యిక భయము అవసరం లేదు అందులో నీ శ్రీమతి తోడు నిన్ను నిన్నుగా నిలబెట్టగలదు... మూడు రోజులు చాలు నీవు ఇంటికి వెళ్ళవచ్చు అన్నాడు నర్సుని పిల్చి సెలెన్ బొటల్ లో ఇంజికషన్ చేయమని చెప్పి వెళ్ళాడు నర్సు సెల్లులో నెమ్మదిగా fm వస్తున్నది

 పాట పల్లవి 

చిత్తశుద్ధి తోడు నీ సతిగతి మెట్టు ఎక్కి సాగుమురా బట్టి కట్టి ధైర్యమలుపు బాట నడచి చేరుమురా తుట్టుముట్టు మాయలన్ని తట్టి దూర చేయుమురా గట్టి నట్టి సత్యమొకటి గుండెనందు నిలుపుమురా చరణం – 1

 ముట్టతట్టు నీ మనసును మెట్టతట్టు జేయుమురా నిట్టనట్టు నిండు నమ్ము నెత్తినుంచి మోసుమురా పొట్టు లొట్టు చూసి కదల పోర జేయ నేర్చుమురా చెట్టు దాటి గీత బ్రతుకు గీయగల నేలురా చరణం – 2

చుట్టుముట్టు ఆపదలను మట్టుబెట్ట పూనుమురా కట్టుబొట్టు కాలమదన కట్ట తెంచి నిలుచుమురా పట్టుబట్టి వేళ చదువ పట్ట భావ మెందుకురా గుట్టురట్టు చేసి బ్రతుకు గిట్టు టేల నీలురా

చరణం – 3

కష్టనష్ట కాలగతులు కరిగి పోవు చూచుమురా

నిష్టతోడు నడచి నీవు నింగి దాక చేరుమురా

ఇష్టమొకటి హృదయమందు దీపమై వెలిగుమురా

సృష్టి ఇచ్చు బ్రతుకు మార్గం సార్థకమై నిలుచుమురా

ఒకరి మొఖాలు ఒకరు చూస్తున్నారు

ముగింపు పద్యం (స్వర్ణరేఖలు భావానికి

తప్పులె రేగె దహనమై తలపులె మంటలై

అపార్థ గాఢాంధకార మెల్లగా కమ్మెను

సత్య కిరణమొకటి సంధ్యవెలుగై వెలిగి

జీవిత రేఖగాన స్వర్ణరేఖ గీయెను

భావం:

అపార్థాలు మంటల్లా రగిలి జీవితాన్ని చీకటితో కప్పినా, సత్యం వెలుగువలె ఒకరోజు ప్రత్యక్షమవుతుంది. ఆ వెలుగు జీవితంలో కొత్త మార్గాన్ని గీసే స్వర్ణరేఖగా మారుతుంది.

స్వర్ణ రేఖలు  (31)

ఒకరి కొకరు కనుచూపులతో ఉదయం పలకరించారు.

శబ్దాలు లేకుండానే హృదయాలు కలిశాయి.

కనిపించి కనబడని ఆనందభాష్పాలతో

“ఎలా ఉన్నావు?” అనే మాట

రామ్మూర్తి – రమేశ్వరి ఇద్దరి నోళ్లలో ఒకేసారి వినిపించింది.

రామ్మూర్తి మెల్లగా అన్నాడు –

“మన పిల్లలు అన్న పలుకుకు రమేశ్వరి 

అమ్మా నాన్న దగ్గరే ఉన్నారు. అనిచెప్పింది 

నీకు ఏమీకాలేదు… నేను వచ్చాను కదా!”

అంతా నేను నీకు సేవలు చేస్తా...

అక్కడ మాటలకన్నా మౌనం ఎక్కువగా మాట్లాడింది.

రక్తసంబంధాల కంటే సున్నితమైన ప్రేమసంబంధాలు మాత్రమే అక్కడ నిలిచాయి.

శ్వాస ఆగలేదు… స్పందనలు మాత్రం ఇద్దరి హృదయాల్లో దడదడలాడాయి.

మనిషి వేసుకున్న నాగరికతలు, గర్వాలు —

ఒక రోగం, ఒక కోపం చాలు…

క్షణంలో అన్నీ కూలిపోతాయి.

ఇప్పుడే మిత్రుడు శత్రువు అవుతాడు,

శత్రువు మిత్రుడు అవుతాడు.

మిగిలేది మాత్రం కొద్దిమంది నిజమైన మనుషులే.

“కట్టడి… కట్టడి మన హృదయాలను.

దిగులు ఎందుకు? అసహనం ఎందుకు?

మళ్ళీ చిగురించే చెట్టులా మనం ఏకమవుదాం.

ఎవరేమన్నా మన ప్రేమబంధం

ఎప్పటికీ మారదు… మారదు… మారదు…”

ఎఫ్‌.ఎం.లో పాట నెమ్మదిగా ముగిసింది. గదిలో కాసేపు మౌనం నిలిచింది.

రామ్మూర్తి మంచం మీద తల ఎత్తి చూసాడు.

రమేశ్వరి కుర్చీలో కూర్చుని అతని ముఖాన్ని చూస్తోంది.

ఒకరి ముఖాలు ఒకరు చూస్తున్నారు.

మాటలు లేవు… కానీ హృదయాల్లో మాటలు నిండాయి.

పాటలో వినిపించిన ప్రతి పదం వాళ్ల జీవితానికే రాసినట్టుగా అనిపించింది.

రామ్మూర్తి మెల్లగా అన్నాడు –

“నిజమే రమేశ్వరి… మనిషి పడిపోవచ్చు… కానీ లేవకూడదా?”

రమేశ్వరి చిరునవ్వు నవ్వింది.

“లేవాలి… అందుకే నేనున్నాను కదా…” అంది.

ఆ మాటలో ఓ నమ్మకం ఉంది.

ఆ నమ్మకంలో ఓ బలం ఉంది.

కిటికీ బయట ఉదయం కాంతి లోపలికి చేరింది.

రామ్మూర్తి కళ్లలో కొత్త వెలుగు మెరిసింది.

“మూడు రోజులు అన్నాడు డాక్టర్… కానీ నాకు అనిపిస్తోంది —

ఇప్పుడే నా కొత్త జీవితం మొదలైంది” అన్నాడు.

రమేశ్వరి మౌనంగా తల ఊపింది.

ఎఫ్‌.ఎం.లో మరో పాట మొదలైంది…

కానీ వాళ్ల హృదయాల్లో మాత్రం ఒకే స్వరం వినిపిస్తోంది —

“మన ప్రేమ బంధం… మారదు.”

గదిలోని నిశ్శబ్దం కూడా

వాళ్లతో కలిసి చిరునవ్వు నవ్వింది.

అని చెప్పుకుంటూ రామ్మూర్తి మాట్లాడుతుండగా

అప్పుడే వేగంగా రైలు శబ్దం వినిపించింది.

“మిగతా కథ చెప్పు రా…” అన్నాడు ఎవరో.

రామ్మూర్తి నవ్వుతూ చెప్పాడు –

“తర్వాత కథ… తర్వాత…

అంతా శుభమే.”

స్టేషన్ దగ్గరికి రైలు చేరుతోంది.

మన ప్రయాణం మాత్రం

మరల ఎప్పుడో… ఎక్కడో… 🌙

మీ కథలో సినిమాటిక్ ఫీల్ చాలా ఉంది.

మీకు ఇష్టం ఉంటే దీనిని నేను షార్ట్ ఫిల్మ్ స్క్రీన్‌ప్లే సీన్‌గా (డైలాగ్‌లతో) కూడా రూపొందించి చూపగలను.

స్వర్ణ రేఖలు (32)

రైలు నెమ్మదిగా స్టేషన్‌లోకి జారుకుంది.

రామ్మూర్తిగారు దిగేందుకు లేచారు. శేషు బోగీ లోపలే నిలబడి, “జాగ్రత్తగా దిగు రా…” అన్నాడు.

అంతలో స్టేషన్ ఒక్కసారిగా కోలాహలంగా మారింది.

“మినిష్టర్ గారు వచ్చారు… దారి ఇవ్వండి!” అంటూ కార్యకర్తలు గుంపులుగా దూసుకొచ్చారు.

రామ్మూర్తిగారు దిగబోతుండగానే ఎవరో బలంగా తోశారు.

ఒంగి పడబోతుండగా మెడలో ఉన్న చిన్న బంగారు గొలుసు ఒక్కసారిగా తెగిపోయింది.

చెప్పులు చిందరవందర అయ్యాయి.

కళ్లజోడు జారి పడిపోయి పగిలింది.

“అయ్యో!” అనేసరికి గుంపు ముందుకు కదిలిపోయింది.

శేషు అప్పటికే బోగీ తలుపు దగ్గరికి చేరుకునేలోపే రైలు కదలడం మొదలైంది.

“రామూ!” అని కేక వేసినా వినిపించలేదు.

కొన్ని క్షణాలు…

స్టేషన్ మధ్యలో ఒంటరిగా నిలబడ్డాడు రామ్మూర్తి.

జనం పలచబడ్డారు. శబ్దం తగ్గింది.

నెమ్మదిగా వంగి చెప్పులు వెతికాడు. ఒకటి దొరికింది. మరొకటి కొంచెం దూరంలో.

కళ్లజోడు పగిలినా మెల్లగా పెట్టుకున్నాడు.

మెడ తడుముకుంటే గొలుసు లేదు.

అతను నడక మొదలుపెట్టాడు. అడుగులు నెమ్మదిగా… కానీ ఆలోచనలు వేగంగా.

“ఇదే జీవితం కదా…” అనుకున్నాడు.

పదవులు వస్తాయి. గుంపులు తోస్తాయి.

ఒక్క క్షణంలో మనల్ని ఎవరూ గుర్తించరు.

మినిష్టర్ కోసం వచ్చిన జనం — ఎవ్వరూ అతని వైపు తిరిగి చూడలేదు.

కానీ శేషు మాత్రం రైలులో నుంచి ఆందోళనగా చూస్తూ ఉండేవాడు.

ఆ క్షణమే ఫోన్ మోగింది.

“రామూ! బాగున్నావా రా? నేను దిగలేకపోయా. చాలా బాధపడ్డా.”

రామ్మూర్తి కాసేపు మౌనం పాటించాడు.

“పరవాలేదు రా… చెప్పులు దొరికాయి. కళ్లజోడు పగిలింది అంతే.”

సశేషం..

స్వర్ణ రేఖలు (33)

 

ఫోన్ తీసుకుని శేషుకి కాల్ చేయాలని రామ్మూర్తి ప్రయత్నించాడు.

అంతలో వెనక నుంచి ఎవరో బలంగా తోసారు.

సెల్‌ఫోన్ చేతి నుంచి జారి నేలకుపడి పగిలిపోయింది.

“అయ్యో!” అని వంగి తీసుకునేలోపే స్క్రీన్ చీలిపోయింది.

“మీకోసం ఎవ్వరూ రాలేదా?” అని ఒక అపరిచితుడు అడిగాడు.

“ఫోన్ చేద్దామనుకున్నా బాబూ… పగిలిపోయింది,” అన్నాడు రామ్మూర్తి.

“ఫోన్ నెంబర్ చెప్పండి సార్‌, నేనే చేస్తాను,” అన్నాడు ఆ వ్యక్తి.

రామ్మూర్తి నెంబర్ చెప్పాడు. అతను కాల్ చేశాడు.

ఎవరూ తీయలేదు.

“మీరు ఇక్కడ కూర్చోండి సార్‌, మళ్లీ ప్రయత్నిస్తాను,” అంటూ జనంలో కలిసిపోయాడు.

రామ్మూర్తి గుండెల్లో ఒక సందేహం—

ఎవరిని నమ్మాలి? ఎవరిని నమ్మకూడదు?

అప్పుడే స్టేషన్ మాస్టర్ వచ్చాడు.

వయసులో చిన్నవాడే కానీ మాటల్లో ఆప్యాయత.

“సార్‌, మీరు గెస్ట్ రూమ్‌లో కూర్చోండి. ఇక్కడ మోసగాళ్లు ఎక్కువ. జాగ్రత్త.”

రామ్మూర్తి నిశ్శబ్దంగా వెళ్లి కూర్చున్నాడు.

“టిఫన్ తెప్పించాలా సార్‌?”

“అవసరం లేదు బాబు…”

“ఏమీ అనుకోకండి. మా స్టేషన్‌కి వచ్చిన పెద్దవారిని చూసుకోవడం మా బాధ్యత.”

కొద్దిసేపటికి రైల్వే కాంటీన్ నుంచి టిఫన్ వచ్చింది.

రామ్మూర్తి జేబులో నుంచి డబ్బులు తీసి ఇవ్వబోయాడు.

“ఇవ్వండి సార్‌,” అన్నాడు బాలుడు.

అప్పుడే స్టేషన్ మాస్టర్ ఆపేశాడు.

“వద్దు సార్‌. పెద్దవారికి చేతనైన సహాయం చేయమని మా అమ్మ చెబుతుంది. ఇదే మా అదృష్టం.”

రామ్మూర్తి కళ్లలో తడి చేరింది.

ఆలోచించాడు—

కాలంతో చాలా మారుతుంది.

స్నేహితులు కొందరు దూరమవుతారు. కొందరు శాశ్వతంగా వెళ్లిపోతారు.

ఇగోతో కొందర్ని మనమే కోల్పోతాం.

పదవులు, డబ్బు, గుంపులు — ఇవన్నీ క్షణికం.

కానీ…

పడిపోతే లేపే చేయి,

అపరిచితుడైనా మనసుతో పలికే మాట,

“జాగ్రత్త సార్‌” అని చెప్పే శ్రద్ధ,

“నేనున్నా” అనకపోయినా సహాయం చేసే హృదయం —

ఇవి కూడా స్నేహమే కాదా?

స్టేషన్ మాస్టర్ వెళ్లేటప్పుడు అన్నాడు—

“ట్రైన్ రాబోతుంది సార్‌, వస్తాను.”

అతను వెళ్లిపోయాడు.

రామ్మూర్తి నెమ్మదిగా టిఫన్ తిన్నాడు.

మనసులో ఒక కొత్త భావన పుట్టింది—

స్నేహం అనేది కేవలం పాత జ్ఞాపకాలలో ఉండదు.

అది మనల్ని ఆదుకునే ప్రతి హృదయంలో ఉంటుంది.

కొన్నిసార్లు పాత స్నేహితుడి రూపంలో,

కొన్నిసార్లు అపరిచితుడి మంచితనంలో.

ఆ రోజు రామ్మూర్తికి తెలిసింది—

స్నేహం మారుతుంది… రూపం మారుతుంది…

కానీ మనిషిని నిలబెట్టే ఆప్యాయత మాత్రం మారదు. 🤝

“

స్వర్ణ రేఖలు ( 34)

రామ్మూర్తిగారు గెస్ట్ రూమ్‌లో కునుకు పట్టారు.

కన్నులు మూసుకున్న వెంటనే రైలులో వినిపించిన “మనసా…” అనే గీతం మళ్లీ హృదయంలో మ్రోగింది.

ఆ ప్రయాణంలో కలిసిన ఆ అపరిచితుని మాటలు ఆయనను వెంబడించసాగాయి.

“ఈ మాయ ప్రపంచం ఒక మాయ నాటక రంగమే.

మన ముందువారు ఇందులో తమ పాత్రలను బాగా పోషించి వెళ్లిపోయారు.

ఇప్పుడు మనం అదే వేదికపై నటిస్తున్నాం.

కొత్తవి పుడుతుంటే పాతవి వెళ్లిపోతుంటాయి — ఇదే సృష్టి ధర్మం.

ఇక్కడ ఏదీ శాశ్వతం కాదు.

అయినా ‘ఇదంతా నాదే’ అని భ్రమపడే వారే ఎక్కువ.

ఈ మాయలో పడినవారు దాన్నే నిజమని నమ్ముతారు.

అయితే ఈ భ్రమ తొలగాలంటే మానవుడు ఏమి చేయాలి?”

ఆ స్వరం కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దమైంది…

తరువాత మరింత నిశ్చలంగా వినిపించింది:

“భగవంతుని శరణాగతుడు కావాలి.

అప్పుడు మాత్రమే జీవిత పరమార్థం బోధపడుతుంది.

ప్రపంచంలో ఎన్నో విద్యలు నేర్చుకున్నా,

‘ఆధ్యాత్మిక విద్య’ తెలియకపోతే —

ఎంత ఉన్నా మనిషి జీవితం శూన్యమే.”

అचानक రామ్మూర్తిగారు కళ్లెత్తి చూశారు.

గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

కానీ హృదయం మాత్రం ఆ మాటల ప్రతిధ్వనితో నిండిపోయింది…

స్వర్ణ రేఖలు (35)

అचानकగా గదిబయట బూట్ల శబ్దాలు గట్టిగా వినిపించాయి.

అది సాధారణ నడక కాదు — తొందర, ఆగ్రహం, ఆందోళన కలిసిన అడుగులు.

ద్వారం ఒక్కసారిగా తోసుకుంటూ తెరుచుకుంది.

ముగ్గురు లోపలికి దూసుకొచ్చారు.

వారిలో ఒకడివద్ద మెరుస్తున్న కత్తి ఉంది.

అతడు వేగంగా వచ్చి రామ్మూర్తిగారి గొంతువద్ద కత్తి పెట్టి గట్టిగా అరవసాగాడు —

“నన్ను పట్టుకోవాలనుకుంటున్నారా? ముందుగా ఇతన్ని చంపేస్తాను!

ఎవ్వరూ దగ్గరికి రాకండి!”

గదిలో ఉన్నవారందరూ క్షణంలోనే విగ్రహాలై నిలిచిపోయారు.

చూపులు భయంతో గడ్డకట్టాయి.

ఒకరికి ఒకరు చూసుకుంటూ ప్రక్షాళనలేని ప్రేక్షకుల్లా నిలబడ్డారు.

కానీ రామ్మూర్తిగారి ముఖంలో మాత్రం భయం కనిపించలేదు.

ఆయన కళ్లలో ఒక నిశ్చల ప్రశాంతత.

శ్వాస సద్దుగా మారింది.

ఒక్క క్షణం…

అతను యోగ విద్యలో సాధించిన చాతుర్యంతో శరీరాన్ని సడలించి,

ఒక సుడిగాలి మాదిరి చలనం చేసి

కత్తి పట్టినవాడి మణికట్టును బిగించి వంచారు.

కత్తి నేలపై పడింది.

మరో క్షణంలోనే అతడిని అదుపులోకి తెచ్చి నేలకూల్చారు.

అందరూ ఆశ్చర్యంతో నోరువిప్పి చూశారు.

“ముసలోడని అనుకున్నాం… గట్టివాడే!”

అని ఎవరొ ఒకరు నిట్టూర్చారు.

అంతలో పోలీసుల సైరన్ శబ్దం వినిపించింది.

Sub-Inspector లోపలికి వచ్చి పరిస్థితిని పరిశీలించాడు.

“రామ్మూర్తిగారూ, మీ సహాయం చాలా గొప్పది.

ఈ నేరస్తుడిని పట్టుకోవడంలో మీ ధైర్యం అభినందనీయం.

మీకు బహుమతి ఉంది. అభ్యంతరం లేకపోతే స్టేషన్‌కు వచ్చి అందరి ముందు స్వీకరించండి.”

గదిలో చప్పట్లు మార్మోగాయి.

కత్తి పట్టినవాడు మాత్రం

కోపంతో రామ్మూర్తిగారిని కొరచూపులతో చూసి

దుష్ట వాక్కులు విసురుతూ పోలీసుల చేతుల్లోకి వెళ్లిపోయాడు.

రామ్మూర్తిగారు నిశ్శబ్దంగా నిలిచారు.

ఆయనకు చప్పట్లు వినిపించలేదు.

ఆయన మనసులో మాత్రం ఒక్క మాట మోగింది —

“మాయ నాటక రంగములో ఇంకొక దృశ్యం ముగిసింది…”

స్వర్ణ రేఖలు (36)

నెమ్మదిగా రామ్మూర్తిగారు పోలీస్ వ్యాన్ ఎక్కారు.

వీధి రెండువైపులా జనసంద్రం.

చెవుల్లో ఇంకా చప్పట్ల ప్రతిధ్వని.

స్టేషన్‌కు చేరేసరికి మీడియా కెమెరాలు సిద్ధంగా నిలిచాయి.

Telangana Police అధికారులు కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించారు.

Sub-Inspector స్వయంగా రామ్మూర్తిగారికి బహుమతి అందజేశారు.

“ఇప్పుడు రెండు మాటలు చెప్పండి,”

అని మీడియా విన్నవించింది.

రామ్మూర్తిగారు కాసేపు మౌనంగా నిలిచారు.

చప్పట్లు ఆగిపోయాయి.

కెమెరాలన్నీ ఆయనవైపు తిరిగాయి.

“నేను వీరుడిని కాదు,” ఆయన నెమ్మదిగా ప్రారంభించారు.

“కానీ ఈ రోజు ఒక దొంగను పట్టుకున్నాను.

అయితే — ఒక దొంగగా మారటానికి మూలం ఎవరో తెలుసా?”

అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

“ఒక చిన్న కథ చెబుతాను,” అన్నారు.

🌿 కథలో కథ

ఒక చిన్న బాలుడు.

పాఠశాలకు వెళ్తూ ఒక రోజు దుకాణం ముందున్న పెన్సిల్ తీసుకొచ్చాడు.

ఇంటికి వచ్చి తల్లికి చూపించాడు.

“ఎక్కడి నుంచి తెచ్చావు?” అని తల్లి అడిగింది.

“దుకాణం దగ్గర పడిఉంది,” అన్నాడు బాలుడు.

తల్లి మౌనంగా నవ్వింది.

“బాగుంది, తెలివిగా ఉన్నావు,” అంది.

మరుసటి రోజు బాలుడు చాక్లెట్ తీసుకొచ్చాడు.

తండ్రి గమనించాడు.

“ఎక్కడి నుంచి?” అని అడిగాడు.

“అక్కడి దుకాణం నుంచి…” అన్నాడు బాలుడు.

తండ్రి మందలించలేదు.

“పట్టుకోనీయకుండా జాగ్రత్తగా ఉండు,” అని మాత్రమే చెప్పాడు.

కాలక్రమేణా

పెన్సిల్ → చాక్లెట్ → పుస్తకం → డబ్బు…

అలా చిన్న దొంగతనం పెద్ద దోపిడీగా మారింది.

ఒక రోజు అతడు పట్టుబడ్డాడు.

న్యాయస్థానంలో న్యాయమూర్తి శిక్ష విధించబోతున్నప్పుడు

ఆ యువకుడు ఒక్క మాట అన్నాడు:

“నన్ను శిక్షించేముందు నా తల్లిదండ్రులను కూడా శిక్షించండి.

పెన్సిల్ దొంగిలించిన రోజే నన్ను ఆపివుంటే —

ఈ రోజు నేను ఇక్కడ నిలబడేవాడిని కాదు.”

రామ్మూర్తిగారు మళ్లీ మీడియావైపు చూశారు.

“దొంగలు పుడరు.

వాళ్లను తయారు చేస్తాం —

మన నిర్లక్ష్యంతో,

మన మౌనంతో,

మన తప్పు ప్రోత్సాహంతో.”

“తల్లిదండ్రులు, గురువులు —

వారే మొదటి శిల్పులు.

శిల్పి జాగ్రత్తగా చెక్కితే విగ్రహం దేవుడవుతుంది.

లేకపోతే రాయి అలాగే మిగులుతుంది.”

గది నిశ్శబ్దమైంది.

ఆయన బహుమతిని పైకెత్తి చూపుతూ —

“ఇది నా బహుమతి కాదు.

ఒక తల్లి, ఒక గురువు తమ బాధ్యతను గుర్తు పెట్టుకోవాలని ఇచ్చిన గుర్తింపు.”

అన్నారు.

కెమెరాల వెలుగుల్లో

రామ్మూర్తిగారి ముఖం ప్రశాంతంగా మెరిసింది.

కానీ పోలీస్ వ్యాన్‌లో కూర్చున్న ఆ దొంగ

మొదటిసారి తలవంచి కళ్లలో నీరు తెచ్చుకున్నాడు…

స్వర్ణ రేఖలు (37)

ఉపన్యాసం చెపుతునప్పుడు కాగితం మీద....గురువుల నిర్లక్ష్యం కాదా... అని వుంది 

రామమూర్తు... ఇలా 

— గురువుల నిర్లక్ష్యం కూడా కారణమే.

కానీ అది “నింద” కంటే “బాధ్యత” కోణంలో చూడాలి.

“తల్లిదండ్రులే కాదు… గురువులూ.”

పిల్లవాడు రోజూ తరగతికి ఆలస్యంగా వస్తే

‘పరవాలేదు’ అనడం నిర్లక్ష్యం.

అతను అబద్ధం చెబితే

‘బాగానే తప్పించుకున్నావు’ అని నవ్వేయడం ప్రమాదం.

చిన్న తప్పును చిన్నదిగా వదిలేస్తే

అది పెద్దదై సమాజానికే భారమవుతుంది.

గురువు కేవలం పాఠాలు చెప్పేవాడు కాదు.

ఆయన దారి చూపేవాడు.

అతని చూపు లోపిస్తే —

పిల్లవాడి అడుగులు తడబడతాయి.

కానీ —

అందరు గురువులూ అలానే కాదు.

ఒక గురువు చీకటిలో దీపం అవుతాడు.

ఒక గురువు జీవితాన్ని మార్చగలడు.

ఇక్కడ ఒక సున్నితమైన సత్యం ఉంది:

తల్లిదండ్రులు మూలం

గురువులు మలుపు

సమాజం వేదిక

మూడు స్థంభాలలో ఏదైనా బలహీనమైతే

పిల్లవాడు జారిపోవచ్చు.

.....

 — “గురువు దృష్టి” అనే ఉపకథను చెపుతాను 

రామ్మూర్తిగారు కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.

ఆ తరువాత మెల్లగా మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.

“తల్లిదండ్రులే కాదు… గురువుల నిర్లక్ష్యమూ కారణమే.”

అందరూ ఆసక్తిగా విన్నారు.

🌿 గురువు దృష్టి — ఒక చిన్న కథ

ఒక పాఠశాలలో రవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు.

తెలివైన వాడు. కానీ చిలిపితనం ఎక్కువ.

ఒక రోజు అతను సహపాఠి పెన్ను దొంగిలించాడు.

గురువు గమనించాడు.

అతన్ని పక్కకు తీసుకెళ్లి ప్రశ్నించాడు.

“నువ్వే తీసుకున్నావా?”

రవి మొదట అబద్ధం చెప్పాడు.

గురువు కళ్లలో కఠినత లేదు — కరుణ ఉంది.

“నీకు పెన్ను అవసరమైతే నన్నడగవచ్చు.

దొంగతనం నీ చేతికి సరిపోదు.

నీ చేతులు పుస్తకాలు పట్టాలి — కడియాలు కాదు.”

అని చెప్పి, తన పెన్నే అతనికి ఇచ్చాడు.

ఆ రోజు రవి కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.

అది అతని జీవిత మలుపు అయింది.

తరువాత అదే రవి ఒక న్యాయవాది అయ్యాడు.

అన్యాయంపై పోరాడే వ్యక్తిగా ఎదిగాడు.

రామ్మూర్తిగారు కెమెరాలవైపు తిరిగి చెప్పారు:

“చిన్న తప్పును చూసి మూసుకుపోయిన గురువు —

ఒక దొంగను తయారు చేయగలడు.

చిన్న తప్పును ప్రేమతో సరిదిద్దిన గురువు —

ఒక మహానుభావుడిని తీర్చిదిద్దగలడు.”

“పిల్లవాడి జీవితంలో తల్లి మొదటి అక్షరం.

తండ్రి మొదటి నీతి.

గురువు మొదటి దిశ.”

“దిశ తప్పితే — గమ్యం చీకటవుతుంది.”

అక్కడున్నవారంతా నిశ్శబ్దంగా నిలిచారు.

చప్పట్లు మోగలేదు.

ఆలోచనలు మాత్రమే మోగాయి.

స్వర్ణ రేఖలు (38)

రామ్మూర్తిగారు మైక్‌ను మళ్లీ తీసుకుని అందరికీ నమస్కరించారు.

“నాకు ఇచ్చిన ఈ బహుమతి నా వ్యక్తిగత గౌరవం కాదు.

వృత్తిధర్మాన్ని నిబద్ధతతో నిర్వహిస్తున్న పోలీసు సిబ్బందికి ఇది చెందాలి.

అందుకే నా వినమ్ర అభ్యర్థన — ఈ బహుమతి మొత్తాన్ని నా పేరుతో ప్రతి సంవత్సరం ధైర్యంగా విధి నిర్వహించే పోలీసులకు ఇవ్వండి.”

అని అధికారులను అభ్యర్థించారు.

ఆ మాటలు వినగానే సభలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

తర్వాత అందరూ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డారు.

రామ్మూర్తిగారు చేతులు జోడించి చెప్పారు:

“మనం అందరం ఒక చిన్న ప్రతిజ్ఞ చేద్దాం.”

అందరూ నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.

“మాతృదేవోభవ…

పితృదేవోభవ…

ఆచార్యదేవోభవ…”

కొద్దిసేపు ఆగి ఆయన కొనసాగించారు —

“నేను ఈర్ష్యకు, ఆకర్షణకు, లంచాలకు లోనుకాను.

నా కర్తవ్య నిర్వహణలో మాతృభూమికి సేవ చేస్తాను.

దేశరక్షణకు, కుటుంబ రక్షణకు తోడ్పడుతాను.

మాతృమూర్తిని గౌరవిస్తాను.

మాతృభాషను ఆదరిస్తాను.

మాతృభూమిని ఆరాధిస్తాను.”

అందరూ ఒక్కస్వరంగా ఆ ప్రతిజ్ఞను పునరావృతం చేశారు.

ఆ క్షణంలో

కెమెరాల వెలుగులు మాత్రమే కాదు —

మానవ విలువల వెలుగు కూడా ఆ సభను నింపింది.

రామ్మూర్తిగారు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.

ఆయన ముఖంలో ఒక ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు.

ఆ రోజు అక్కడ ముగిసింది ఒక సంఘటన కాదు —

ఇది ఒక “స్వర్ణ రేఖ.” 🌿

స్వర్ణ రేఖలు – (ఇంటర్వెల్ వరకు)(39)

Scene – 1 : 

పోలీస్ స్టేషన్ బయట

బయట సాయంత్రం. పోలీస్ స్టేషన్ గేటు. కొద్దిగా వాహనాలు వెళ్తున్నాయి.

రామ్మూర్తి గారు నెమ్మదిగా బయటకు వస్తారు.

చుట్టూ చూస్తారు. ఎవరో వస్తారని ఎదురు చూస్తారు.

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

ఆయన జేబులోంచి ఫోన్ తీసి చూస్తారు.

ఫోన్ స్క్రీన్ పగిలిపోయింది.

రామ్మూర్తి స్వల్పంగా నవ్వుతారు.

కానిస్టేబుల్:

“సార్… మీకోసం ఎవరూ రాలేదే?”

రామ్మూర్తి:

“ఫోన్ కూడా పగిలిపోయింది…

ఎక్కడికెళ్లాలో అడ్రస్ కూడా ఇక్కడే ఉంది.

నెంబరు మాత్రం గుర్తుంది…

కానీ ఎవరూ ఫోన్ తీయడం లేదు.”

పోలీసులు ఒకరినొకరు చూసుకుంటారు.

పోలీస్:

“సార్… నెంబరు చెప్పండి.

కంప్యూటర్‌లో చూసి అడ్రస్ వ్రాసి ఇస్తాం.”

రామ్మూర్తి నెంబరు చెబుతారు.

కంప్యూటర్‌లో చూసి ఒక చిన్న కాగితం మీద అడ్రస్ వ్రాసి ఇస్తారు.

పోలీస్:

“ఇదిగో సార్… మీ అడ్రస్.”

రామ్మూర్తి నమస్కరిస్తారు.

Scene – 2 : పోలీస్ స్టేషన్ బయట రోడ్

రామ్మూర్తి బయటకు నడుస్తున్నారు.

అప్పుడే ఒక కారు వచ్చి ఆగుతుంది.

కారులో నుంచి ఒక యువకుడు దిగుతాడు.

అతను రామ్మూర్తిని చూసి వెంటనే నమస్కరిస్తాడు.

యువకుడు:

“సార్… మీరు రామ్మూర్తిగారే కదా?

ఈ లెక్కల మాష్టారు మాకు బాగా తెలిసినవారు.

మీరు అనుమతిస్తే ఇంటివరకు తీసుకెళ్తాను.”

రామ్మూర్తి ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు.

రామ్మూర్తి:

“అయ్యో… చిరంజీవి! నువ్వేనా?

కుశలమా?

నీ నాన్నగారు క్షేమమా?”

చిరంజీవి:

“అందరూ క్షేమమే సార్.

మీరు మా ఇంటికి వచ్చి లెక్కలు చెప్పిన రోజులు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి.”

కొద్దిసేపు ముచ్చట్లు.

పోలీసులకు నమస్కరించి

రామ్మూర్తి కారులో కూర్చుంటారు.

Scene – 3 : కారులో ప్రయాణం

కారు నెమ్మదిగా ముందుకు కదులుతుంది.

బయట రోడ్డుపై లైట్లు వెలుగుతున్నాయి.

రామ్మూర్తి కిటికీ బయట చూస్తున్నారు.

చిరంజీవి డ్రైవ్ చేస్తూ మెల్లగా మాట్లాడతాడు.

చిరంజీవి:

“సార్… జీవితంలో కొన్ని సార్లు

మనం ఊహించని చోట

మనం ఊహించని మనుషులు కలుస్తారు.”

రామ్మూర్తి చిరునవ్వు నవ్వుతారు.

కెమెరా కారు వెనక నుంచి దూరంగా వెళ్తున్నట్టు చూపుతుంది.

INTERVAL కార్డు

“ఆ ప్రయాణం కేవలం ఇంటివైపు కాదు…

ఇంకా ఒక కొత్త సంఘటనవైపు కూడా సాగుతోంది.”

✅

.స్వర్ణ రేఖలు..(40)

కదులు తున్నదా ప్రపంచం గురువుగారు

నవ్వుతున్నారు రామ్మూర్తి

నీ ప్రశ్నలోనే వుంది జవాబు

అర్ధం కాలేదు

నువ్వు కూర్చొని చేతులు కాళ్ళు కదిలిస్తున్నావు కదా ఏమి తెలిసింది నేను నడుపుతున్నాను అన్నాడు.. నువ్వుకదులుతూ నన్నుకూడా ఎలాతీసుకొని వెకతున్నావ్ ఇది యంత్రం నడుపుతుంది ఎలా ఇంధనం తో, అది ఎలా మనశాస్త్ర పరిజ్ఞానం, అది యేలా.. మేధావి పనితనం అది యేలా.. మేధస్సు ద్వారా అది యేలా మనబుర్ర ద్వారా అది యేలా దైవ నిర్ణయం అన్నాడు

ఇప్పుడర్ధ మైనదా చిరంజీవి

వివరించండి గురువుగారు.

మానవ మనస్సు సముద్రం కంటే ఎంతో సంక్లిష్టమైనది, విశాలమైనది, ముఖ్యమైనది. అందువల్ల మనిషి లోలోపలికి తిరిగి తన ఆలోచనలు, భావోద్వేగాలు, స్వభావం, అంతరంగాన్ని పరిశీలిస్తూ ఆత్మపరిశీలన చేయాలి. బాహ్య ప్రపంచాన్ని పరిశోధించడం కంటే ఆత్మజ్ఞానం మరియు స్వీయ అవగాహన ఎంతో విలువైనవిగా భావించబడాలి.

తెలిసికొని చేసిన తప్పులను తరువాత సరిదిద్దుకోవడం చాలా కష్టమవుతుంది. మనిషి తన ఆలోచనలలో కూడా తప్పు చేయకూడదనే జాగ్రత్త కలిగి ఉండాలి. అందువల్ల ఈ భూమిపై మనిషి తప్పులు చేయకుండా జీవించడం ఉత్తమం.

విస్తృత భావం:

తెలిసి చేసిన తప్పులు సరిచేయడం అత్యంత కష్టమైన పని, ఎందుకంటే అవి మనిషి యొక్క జాగ్రత్తగానూ, చైతన్యంగానూ చేసిన నిర్ణయాల ఫలితంగా ఏర్పడుతాయి. ఒకడు తెలిసికొని తప్పు చేసినప్పుడు, దానిని సరిచేయడం నైతికంగానూ, ప్రాయోగికంగానూ క్లిష్టమవుతుంది. కాబట్టి మనిషి తనలో అటువంటి నియంత్రణను, జాగ్రత్తను పెంపొందించుకోవాలి; దాంతో తప్పు చేయాలనే ఉద్దేశమే మనస్సులో కలగకుండా ఉండాలి. ధర్మబద్ధతతో, జాగ్రత్తతో నడిచే జీవితం ఈ లోకంలో అత్యంత శ్రేయస్కరమైన జీవన విధానం.

అదే నీవు నడిపే కారు ప్రయాణం జాగర్తగా ఉన్న అజాగర్తగా నున్న ప్రమాదం అంతా దైవ  సంకల్పం...

ఆమ్మో మీరు లెక్కలు మాష్టారు ఇన్ని మాటలు ఎక్కడివి అనుభవం...

ముందు చూపుతో నడుపు నాయనా అన్నాడు రామ్మూర్తి